Unë isha një ëndrimtar

Unë isha një ëndrimtar,
Që ënderronte të rrëshkiste me një këmbe në majën e malit,
Të futej në gojët e qeta të tokes
Kur ato qëndronin të çapluara,
me gogesima mijevjecare dhe dhembe te thermuara,
Ndërkohe që mali flinte,
Mbi majën e tij,
qielli varej si bark i mbarsur nga ndonjë fuqi hyjnore,
Dhe priste…
Priste të prishte vetminë sikur nuk duhet te ishte qiell dhe diku tjeter.
Dhe ngadalë mjergullojej,
fshihej, zhdukej.
Dhe gjumi skishte me krahë…
Tani,
Une jam veç një ëndrrimtar,
Që për fat të keq ënderron copë raliteti.

Koha

Ditët varen si letra nëpër çengela poshtë tavanit të kohës,
Nje ditë do hysh në atë dhomë ti prekësh ato pusulla me duar.
Parfumosi të gjitha ,
Që kur të kalosh midis tyre
Kujtimet të mbajnë aromën e lumturisë së shkuar.

Mikesha e mikut tim

Ajo ishte mikesha e mikut tim
vajza e zbehtë,
që i kapërdinte fjalët me qëllim…
Fjalët e vështira,
Në stomak,
i lejonte të kullonin në fund,
Si një shtresë veshtullore,
Vajzën e hirte e desha,
E desha për shoqe, e desha për dashnore.
Nga një zjarr te tjetri shuhej ajo,
E ne mes,
Ndalonte të pinte cigare,
Ajo , mikja ime gri
Kur flaka e përvëlonte,
me tymin bënte dashuri.
Mikesha e mikut tim,
Te unë kish ndërtuar strehë
Ajo shikimeve s’i fshihej dot,
Ama në jeten e saj mua,
mundi të më fshehë.
Ajo eshte mikesha ime
Që vjedhurazi më puth gjithmonë,
Trishtimi i saj më pëshpërit:
“Tani më ke, jetomë!”
Ajo vajzë nuk ishte asnjehere pastaj,
Të shkuarës i linte një dëshirë të turpshme,
si hije e mungesës saj
Ajo ishte mikesha ime…